یک صفحه "ورد" باز کرده ام - انگشت هایم به فاصله چند سانتی متر بالاتر از کیبورد روی هوا معلقند و بر و بر به مانیتور نگاه می کنم. فکر ها مغشوشند و اگر حساب و کتاب کنم طبعا به این نتیجه می رسم که باید بنشینم و مثل بچه آدم مطالب مجله را بنویسم - به دلایل مختلف ، اعم از حرفه ای و اقتصادی. اما این کار را نمی کنم . جز همین کلمه ها چیزی نمی نویسم :چیزی نمی نویسم و می گذارم اغتشاش فکر ها مرا با خودش ببرد ...

بعد التحریر:  در این دنیای بزرگ الان بیش از هر چیز یک کاناپه قدیمی می خواهم که کنار پنجره ای باشد و سکوت بعد از ظهر های تعطیل را و کتابی که چنان از روی زمین بکندت که دلگیری عصر تعطیلی و رنگ و رو رفتگی کاناپه و تلخی دنیای بزرگی را که در آنی پاک  از یاد ببری .

...

من در جواب تو

فقط چشمانم را می بندم

سالی که بر من و تو گذشت

فقط ۳۶۵ روز نبود

جمعه ها را باید دو روز حساب کرد

باید تقویم ها را در آفتاب نهاد

تا رنگ ببازد

آسمان آویخته به من وتوست

...

                                             احمد رضا احمدی

 پی نوشت:  یک هفته تمام که بنشینی توی خانه ات ، تنها و حتی سپور شهرداری هم در خانه ات را نزند برای زباله ها مثلا ، و تمام کاری که می کنی خیره شدن در دودها باشد یا پر کردن گیلاس ، و گپ بزنی با سایه چوب لباسی - روی دیوار ، آنقدر که مجابش کنی حق با تو است ... آخرش خیلی چیزها دستگیرت می شود. یکی اش اینکه بیرون از خیال تو هرگز هیچ پیش آمدی نبوده ؛ انگار آن رویا را در کابوس کسی دیگر زیسته ای و حالا بیداری. اینبار در کابوس خودت.

پی نوشت دو : حرف زدن ، نوشتن ، هرگز اینقدر سخت نبوده اند که هستند.

... تقصیر من نیست اگر واژه ها به قهر ترکم کرده اند .

در من کسی هست که همواره حقیقت "از دست دادن" و " از دست رفتن" را انکار می کند. کسی که از هر راه و بیراهی آخر به  لانه نمور منطقش بر می گردد و با افتخار یا انزجار با خود تکرار می کند که دو در دو می شود چهار. کسی که آنقدر برنده بوده که جرات می کند بگوید حق با طبیعت است و از تنازع بقا داد سخن بدهد و هر بار تکه تکه شد بلند شود ، خاک لباسش را بتکاند ، لبخندش را مرتب کند و با وسواس قطعه هایش را جمع کند بگذارد سر جایشان و ادامه بدهد. همیشه ادامه بدهد.  همیشه ، هر بار؛ و این بار هم ... اما این بار بی شک در جمع و جور کردن قطعه ها ، بعد از ویرانی ، جای قطعه بزرگی خالی خواهد ماند. قطعه ای که او هرگز جایگزینی برای آن نخواهد یافت.

می گوید "خداحافظ" و بی آنکه منتظر پاسخی بماند گوشی تلفن را می گذارد.

با همان دست مداد را بر می دارد - لای کتاب را باز می کند و

همه "است" های شعرهای عاشقانه را "بود" می کند.

تصور کنید شوفاژ خانه تان کار نکند ، بیرون پنجره زمهریر راه افتاده باشد ،  فردا امتحان داشته باشید و حقوق تان را  تا امروز که 21 دی است نداده باشند و قوطی پروپانالول تان هم خالی شده باشد . بعد همین طور که به جد و آبا هرچه صادر کننده نفت به ترکیه یا هر جهنم دره دیگری فحش می دهید کلاهتان را تا روی چشمهایتان بکشید پایین و بنشینید پای اخبار به این امید که گوینده چیزی از تعطیلی دانشگاه ها بگوید و به جایش  بشنوید :  در دمایی که اگر سگ را هم بزنید نمی توانید از لانه اش بیرونش کنید « همایش شیرخوارگان به یاد شهادت حضرت علی اصغر علیه السلام  در همدان { که خدا می داند الان چند درجه زیر صفر است } برگزار شد »  و مامان های چادر به سری را ببینید که نوزادانشان را لای پارچه های سبز سیدی پیچیده اند با سربند یا حسین و چفیه و سایر تشکیلات و دارند به نوحه خوانی بابایی گوش می دهند که جنایت حرمله حرامزاده را چنان که انگار دیروز اتفاق افتاده برایشان تعریف می کند.  علی اصغر های سمبولیک مزبور هم آن وسط یا دارند شیر می خورند ، یا خوابیده اند ، یا از عربده های آقای نوحه خوان ترسیده اند و دارند گریه می کنند .

گاهی وقت ها آدم با همین دو تا چشم چیزهایی می بیند که فکر می کند بهتر است کلا دیگر چیزی نگوید و فکر می کند بعضی دیگر از آدم هایی که یک چیزهایی می گویند یا ول معطلند و در هپروت سیر می کنند یا شهروند این مملکت و هموطن این مردم نیستند : نهادینه شدن یک عقیده در طیف خاصی از مردم چیزی نیست که بشود به دولت نسبتش داد – گرچه قطعا دولت می تواند این فرایند را تشدید یا تضعیف کند ( تصور کنید رضا خان می توانست مدرنیزم دیکتاتور مآبانه اش را چند سال دیگر هم پیش ببرد ) اما اگر از زمان صفویه سال ها را بشمریم و گذشته از نوسانات ، میانگینی از دلبستگی عامه افراد جامعه – و نه روشنفکران – به عقایدی از این دست را محاسبه کنیم خیلی ساده می بینیم نمی شود این جامعه را آنالیز کرد بی آنکه مذهب و خرافه مذهبی را بعنوان یکی از پارامتر های مهم و تاثیر گذار در تصمیمات و در نتیجه سرنوشت این مردم نظر بگیریم . محمد رضا پهلوی اگر چه یک بار برای ملتش تعریف کرد که موقع افتادن از روی اسب یک سید سبزی که گویا حضرت ابوالفضل هم بوده با دو تا دست نداشته اش نجاتش داده است ، تا پیش از سال های آخر حکومتش هیچ فکر نمی کرد «آخوندها» ی توسری خورده محدود به حوزه ها ، بتوانند پا روی شانه های اسلام مارکسیستی شریعتی بگذارند و به قدرت برسند. پیش از آن مرحوم مصدق غیر معمم هم در این خیال خام بود که بدون کمک کاشانی می تواند بازار را تعطیل کند و با اهرمی  مثل تسبیح به دست های متشرع بازاری شاه را تحت فشار قرار بدهد تا به خواسته اش برسد. گذشته از خیلی دلایل دیگر که می شود برای شکست این دو نفر و خیل نظریه پردازان و متفکران و سیاست مداران متجدد لیست کرد ، واقعیت این است که هیچ کدام  نمی دانستند و اسلافشان نیز نمی دانند که مملکتی را – که بر اساس آخرین آمار رسمی  (به غیر از غیر رسمی ها و ثبت نشده ها که در هر ده کوره ای ده پانزده تایی ازشان پیدا می شود )  ۸۰۰۰  تا امامزاده و بقعه دارد چطور باید اداره کرد ...

برف می بارد
 برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوهها خاموش
 دره ها دلتنگ
 راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام کلبه های دودی
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
 رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته دمسرد ؟

...

(سیاوش کسرایی)

پی نوشت : به دانه های برفی نگاه می کنم که با ها کردن من محو می شوند یا به فنجان چای من می رسند و محو می شوند یا به آتش سیگارم می خورند و محو می شوند - و همینطوری الکی الکی غمم می گیرد ، گواینکه خیلی وقت است که دیگر دلیلی نمی خواهد ...

خیال نکن آسان است دیدنت ، چون نیست. صرف نفس کشیدنت در جایی از این سیاره پرت هم ، هزار خیال ازگور می کشد بیرون و می رقصاندشان پیش چشم  ... خیال تا ابد همان نیمه شب را ایستاده بودن در درگاه آن در و در زدن؛ همیشه آخرش در زدن را - مثلا . و خیال دستی که شال گردن سرخ را بر می دارد ، شال گردنی که خیالی نیست اما تمام این یکسال بوی عجیبی دارد . همین بویی که بوی هیچ کدام از عطرهای من نیست ،  همین که با هزار هزار بار شستن هم نمی رود. این که همه جای خانه ام را می گیرد و نع ، نمی رود.

 این استکان چای  /   می تواند  /   خلاصه جهان باشد  /  که هست.

و یادت باشد  :   بهترین اتفاق زندگی  /  تن دادن به رخوت ظهرانه ست   /  زیر پنجره  /  روی نرمای قالی خانه پدری /  وقتی که کودکی.

عشق هم   /  یعنی قلت زدن روی نیمه ی خالی تخت   /   و کتابی نیم خوانده   /   که ورق هایش بوی وینستون بدهند .

اما همیشه  /   فهم همین چند حقیقت کوچک  /  یک عمر طول می کشد.   

یک عمر. 

آنقدر نشسته ای «فروید، فروید» گفته ای برایم که دیگر پدرم را هم جرات نمی کنم دوست داشته باشم ، چه برسد به تو ...